روزهای عمر من سرد و غمگین

دیوانه وار و پریشان با یاد مادرم

سپری شده است من از مردن خشنودم

 د لم برات خیلی تنگ شده مامان جونم

عید دارد می اید یک بار دیگر نیستی

جمعمان جمع است و مادر نیستی

گیرم که هفت سین سفره هم کامل شد

باز کم دارد کناره سفره مادر آخر نیستی

مادر

مثل ستارگان که در آسمان جا دارد .

مثل گل که در ساقه ی خود جا دارد .

 مثل خون  که در رگها وجود دارد .

مثل انسان که در زمین جا دارد .

مثل روشنی آفتاب که در مهتاب جا دارد .

ای مادر عزیز!محبت تودر دل من جا دارد و

 خودت در زندگی ام وجود داری.

^{روزی که مادرمو از دست دادم}

^{بازم دوشنبه و بازم دل تنگ......}

^{خدایا کاش دوشنبه رو از زندگی من برداری....}

^{این صبح های خالی واین ظهر های ساکت و}

^{غروبهای دلتنگش رو.....چه فرقی داره برا من}

^{اگه یه روز از روزای بی حاصلم کم بشه ؟؟؟!!!}

^{زمزمه !!!های امروزم رو اینجا به یادگار می ذارم}

^{شاید هفته بعد من شش روز باشه}

مامانم الان5ماه و8 روزه که از پیشم

 رفتی ولی من  نمیتونم بدونه تو بمونم

منم ببر پیش خودت وای چقدر سخته

 زندگی کردن بدون تو برگرد به کنارم

 من به امید کی زندگی کنم

همیشه باید با گریه بخوابمو وبلند شم

همه میگن باید تحمل کرد ولی آخه چه جوری

 خیلی سخته همیشه به یادتم مامانم

قدر مامانتون را بدونین

امیدوارم هر چه زودتر بیام پیشت مامان

مادرم

هر چند به هر که می نگرم داغ تو دارد 

 اما در این جهان بی مهر محتاج مهربانی و

عاشق دیدار روی پاک تو هستم.

دوباره دل هوای با تو بودن کرده ...

نگو این دل دوری عشقتو باور کرده .....                       

دل من خسته از این دست به دعاها بردن ،

همه ی آرزوها با رفتن تو مردن .

حالا من یه آرزو دارم تو سینه ...

که دوباره چشم من تو رو ببینه.

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا میدم ...آخه تو رنگ چشات هیبت دنیارو

دیدم...

توی هفت تا آسمون تو تک ستاره ی منی ...

به خدا ناز دو چشماتو به دنیا نمیدم ....

حالا من یه آرزو دارم تو سینه ...

که دوباره چشم من تورو ببینه ...

گاهي كه دلم به اندازه ی تمام غروبها مي گيرد چشمهايم را فراموش

مي كنم اما دريغ كه گريه ی دستانم نيز مرا به تو نمي رساند من از

تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس مهربانتر از گنجشكهاي كوچك

كوچه هاي كودكي ام نيست و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را

 نمي شناسد.

الان دقیقا 70 روزه که از پیشم رفتی. درست 70 روزه که ندیدمت

نمیدونی که دلم چقدر بی تابیتو می کنه. آخه هیچکی نمی فهمه که من

چی می کشم.جای خالیتو هر لحظه حس می کنم.هنوزم که هنوزه

باورم نیست که برای همیشه رفتی.همیشه چشمام به دره که یه روز

برمیگردی.اصلا فکرشو نمی کردم که خدا به این زودی تو رو ازم

بگیره.چه سخته بی توزندگی کردن. دیگه اون ذوق و شوق قبلی رو

ندارم.دیگه حتی می خوام از دانشگاه هم انصراف بدم،چون دیگه

هیچ علاقه ای به ادامه دادنش ندارم.

فقط منتظرم که .......